Dag Wim

De beste voeger, veel gevraagd vakman!

We leerden je kennen toen we allemaal in Zierikzee kwamen wonen, de eerste bewoners van Plan West! We waren achterburen en we staken nogal eens over voor een avondje met muziek en een wijntje. Alleen na een dagje voegen heb je ook slaap en zo gebeurde het nogal eens dat jij lekker zat te slapen terwijl wij nog maar een wijntje namen.

Onze dochters speelden samen en gingen later samen naar school.

Joeri werd geboren, ik weet niet beter of hij is de eerste die ik vanaf zijn geboorte tot aan zijn dood heb meegemaakt. De laatste jaren lang niet meer intensief, we waren allemaal verhuisd en het contact was minder, maar wat schrokken we van dat vreselijke bericht.

En daarna net zo plotseling de dood van Joke, dat zijn rake klappen, maar je ging door! Nooit bij de pakken neerzitten.

Ondertussen haakte ik mutsjes, de eerste was de beste, die met de gaatjes, zo eentje moet je nog eens maken, maar ze voldeden (bijna) nooit aan die ene met de gaatjes, of ze waren te dik of te wijd. Maar we hebben er veel plezier om gehad.

Altijd vooral veel plezier met jou en Joke, al konden we ook met onze zorgen bij elkaar terecht.

En dan dat bericht, dat je ziek bent en dat het niet meer goedkomt.

We zijn elkaar altijd blijven ontmoeten, leefden met elkaar mee, we hoorden bij elkaars leven. Een fijne vriendschap van jaren, bedankt daarvoor Wim.

Het is goed zo!

Veel sterkte voor de nabestaanden.

‘De eeuwigheid heeft er weer een bijzonder exemplaar bij’.