Vorige week met het opruimen van de garage vond ik ze al, een dotje verfrommelde gebedsvlaggetjes, voor het laatst gebruikt bij thuiskomst van Joop uit Nepal. Gisteren haalde ik ze uit de knoop, het zijn hele kleintjes, ik dacht dat ze groter waren maar ik hing ze toch op om te zien of de kreukels er nog een beetje uit zouden waaien.
Joop had ze niet eens gezien toen hij thuis was gekomen van het fietsen, des te groter was vanmorgen de verrassing bij het openen van de gordijnen…. ‘er hangen allemaal vlaggetjes buiten!’ Het staat best even leuk, nu de parasols ook al op hun winterstalling liggen.
Toen ik thuiskwam na m’n ochtendrondje zag ik plots mijn voeten op de dijk, een vreemde gewaarwording ook al snapte ik wel gelijk hoe het kwam. De originele foto maakte ik in juni 2007. Mijn overbuurvrouw van toen werd pedicure en vroeg of ze hem mocht gebruiken, dat is ze nog steeds en ze woont nu tijdelijk boven op de dijk, vandaar.
Beethoven is binnen, we luisteren.
Leuk die gebedsvlaggetjes! Ik kwam vorige week nog langs een boeddhistisch graf hier in de buurt. Het ligt er al zeker 20 jaar. En dat iste zien ook, want er zit geen kleur meer op de vlaggetjes rond het graf, volledig verbleekt.
Ach, dat is dan ook weer een triest gezicht, maar misschien hoort het ook wel zo.. ik zocht het op en ja het hoort zo, tot ze volledig zijn vervaagd en verweerd. Weer wat geleerd. Zo lang laat ik ze maar niet hangen.
Het heeft wel wat, die vlaggetjes, ik heb net mijn Boeddhabeeld gewassen en in de was gezet. Eens in de zoveel tijd is dat nodig.