Ongeloof

Eind van de middag vorige week zaterdag met Beleef Zonnemaire stapten er nog een paar mensen binnen die duidelijk niet voor de tekeningen kwamen. Hij stelde zich netjes voor en zei ‘en jie bin Ria van Felies’. Dat kon ik niet ontkennen natuurlijk en zijn naam kende ik ook wel, maar verder kwam hij me niet bekend voor, zeker niet na al die jaren. We praatten wat verder, het ging over vroeger, want hij woonde in de boerderij achter ons huis. Hij had een foto maar was die kwijt geraakt en ik heb eigenlijk ook alleen maar toevallige foto’s van de achterkant van die schuur. Deze is van ver voor de tijd van onze jeugd.

Hij vond het ook niet gek dat ik hem niet meer kende, want ‘we speelden niet samen’. De kinderen uit onze straat speelden wel veel samen, na schooltijd en in de zomer na het avondeten speelden we altijd buiten. Hij mocht ook eigenlijk niet met ons spelen, want wij waren niet kerkelijk, hij zat op de christelijke school en wij op de openbare. Zo werden de kinderen van ons dorp toch duidelijk gesplitst en aan zijn gezicht te zien vond hij dat heel erg, ik zie het hem nog zeggen, ‘wij speelden niet samen, dat mocht niet’.

Hij vroeg of ik nog contact had met kinderen van toen en ja dat heb ik, want blijkbaar speelde hij wel met een jongetje uit onze straat en met zijn zusje heb ik af en toe wel contact, dat is het leuke van de sociale media. En ze hebben nu al telefonisch contact gehad en ze gaan elkaar ontmoeten! Geweldig toch! ‘Ik ben wel nieuwsgierig hoor’, schrijft hij. Ik ook!

Ook weer gewandeld vandaag, er was regen in aantocht, dus ik zocht mijn grote gele jas weer op, maar op een paar spikkels na bleef het droog. De huisfotograaf is nog in Spanje aan de wandel, deze komt van mijn zelfontspanner.