Ik had al lekker gewandeld, Joop zou ook vroeg gaan en niet op mij wachten. Ik was al een tijdje thuis en keek eens waar hij ongeveer was en zo te zien was hij ook bijna thuis, ik zou eens thee gaan zetten. Bijna tegelijkertijd belde hij, ik ben weer eens gevallen… er is al een ambulance gebeld… mijn reactie is dan nooit erg meelevend, eerder boos en vraag dan ook nog eens of ik moet komen… natuurlijk rijd ik dan gelijk daarheen, maar gewoon zo’n stomme vraag achter die andere stomme uitlating aan…
Hij lag in de berm en had met een achterwiel het laatste puntje van zo’n wegversmalling geraakt en dan word je weer gelanceerd. Niet op zijn hoofd gevallen maar zijn arm zag er best eng uit en zijn knie deed zeer, de ambulance moest van Walcheren komen, dat duurde wel een half uurtje. De mensen die gelijk bij hem waren bleven ook tot het laatst en een daarvan bracht de fiets van Joop thuis, heel fijn.
Joop werd gecontroleerd en ik was blij toen die ene zei ‘U bent nog helemaal heel meneer, niets gebroken’ en hij mocht met hulp weer overeind proberen te komen en werd in de ambulance geholpen, wond schoongemaakt en verbonden en hebben hem ook thuis gebracht. We moesten wel naar de huisarts voor een nieuw verband en even beter schoonmaken, maandag weer terug voor nieuw verband.
En omdat de ijsboer de buurman van de dokter is, natuurlijk wel eerst een troostijsje
God zeg, arme Joop. En jouw reactie snap ik helemaal. Sterkte hoor!
Ik kan me wat voorstellen bij die reactie… Maar toch, beterschap Joop.
Met iets minder snelheid kom je vaak net wat eerder aan dan op topsnelheid is mijn ervaring. Maar goed, gedane zaken nemen geen keer. Beterschap voor Joop.
Die Joop! Beterschap voor hem. En voor jou, sterkte!