Een vroeg wandelingetje, het was nog niet zo heel warm gelukkig. Ik ben begonnen met het draaien van de LP’s beginnend bij de A, gewoon af en toe eens eentje. Ik zie dan ook gelijk of de goede plaat wel in de goede hoes zit, want in een hoes van Abba zat totaal iets anders.
Rik logeert ook weer bij de buurman die het af en toe druk heeft met andere dingen, maar dan ben ik de uitlaatreserve, alleen met die hitte kom je niet zo ver. Ik zie dat ik vorig jaar ook daarna naar de groenteboer ging, nou vanmiddag weer!
De spreuk raakte me vanmorgen. Ik vroeg me af hoe het zit, want ik voel me best vaak anders, maar dat wil niet zomaar zeggen dat ik meer mezelf ben, maar juist daardoor onzekerder. Hooggevoelig dat weet ik ook nog niet zo heel lang
‘HSP’s hebben de neiging om indrukken langer te overdenken en diepgaand te verwerken. Hierdoor kan iedere beleving meer emotionele impact hebben en voel je gebeurtenissen intensiever. Dit verklaart waarom je het gevoel kunt hebben dat jouw manier van denken en ervaren afwijkt van anderen. Je analyseert situaties, relaties en levensvragen vaak grondiger, wat kan leiden tot het gevoel ‘anders’ te zijn dan de omgeving’.
Ja dat klopt. Als alles redelijk loopt is er mee te leven, maar als er van alles gebeurt in je leven dat je niet had voorzien en dat pijn doet, is het niet fijn hooggevoelig te zijn. Mensen begrijpen het ook niet. Het is gewoon lastig, vind ik.
Ik denk dat iedereen zich anders voelt, iedereen is immers ook anders. Ik ben vooral mezelf, maar dat zal iedereen van zichzelf vinden.
Dat proberen de meeste mensen ook wel denk ik.
Ik hou er niet van om iedereen in een hokje te praten. Iedereen is gewoon anders en ik hoop zichzelf…
Ik heb ook een diagnose, niet dezelfde als jij, maar daardoor vielen er bij mij wel allerlei puzzelstukjes op z’n plek. En nu probeer ik gewoon mezelf te zijn en me niet meer aan alles en iedereen aan te passen. Veel beter.
Er wordt tegenwoordig wel eens wat snel een stempeltje op iemand gedrukt. Gelukkig ben ik daar tot nu toe aan ontkomen.
@allen: Ik heb niet eens een officieel stempel hoor, maar toen ik het verhaal via Margo las, werd me toch wel een heleboel duidelijk, waarom het gaat zoals het gaat met mij en daar heb ik best steun aan. Misschien is het ook maar een gedeeltelijk hokje, dat maakt me allemaal niet zoveel uit.
Iedereen is gewoon zichzelf? Dat vind ik niet hoor, er zijn zat mensen die met alle winden meewaaien en zich aanpassen en soms zelfs anders gaan praten wanneer ze weer een nieuwe ‘vriend’ hebben. Nu ja iedereen doet maar…
Iedereen heeft het over ‘hokjes’, alsof dat iets slechts is. Het is juist fijn als je weet wat je ‘mankeert’. Als je je been breekt is het ook fijn als een röntgenfoto dat aantoont. Dan weet je wat te doen.
Hetzelfde geldt voor HSP en ADHD en autisme etc.
Ik zeg niet zo gauw dat ik hoog gevoelig ben, want als je dan zo’n smalende uitdrukking op iemands gezicht ziet, heb ik het wel weer gehad.
Je bent uiteindelijk ook niemand verplicht uitleg te geven. Waarom ik niet naar feestjes ga, waarom ik zelf alles in de hand wil houden, waarom ik helemaal gek wordt en bijna in paniek raak van een lawaaiige mensenmassa. Buren die in de tuin een feestje hebben (as we speak) en waar om de 5 seconden een lachsalvo klinkt. En ga zo maar door.
Mensen houden geen rekening meer met elkaar, en al helemaal niet met mensen waarvan het zenuwstelsel wat strakker is aangespannen. Die moeten zich niet aanstellen. Je moet maar gewoon meedoen. Het is kennelijk moeilijk respect op te brengen voor mensen die anders in elkaar steken dan jij.
En het is erg dat je pas als je al meer dan je halve leven achter de rug hebt, het besef krijgt en de moed om voor jezelf op te komen. En dan nóg regelmatig tegen windmolens moet vechten.