De ene keer glundert de één wat meer en de andere keer de ander, zo zijn er overal ups en downs.
Bij Sil zat er een paar jaar geleden de klad in. Ik begrijp alleen niet waarom dat altijd in de december maand moet gebeuren, het is echt niet voor niets dat ik zo de pest aan die maand heb hoor.
Blij met haar hond, vriend, kinderen, tasje, jasje, laarzen, noem het allemaal maar op (de volgorde is natuurlijk willekeurig).
We gaan morgen niet alweer heen en weer naar Nijkerk hoor, al zou ze dat wel willen.
Het is fijn om te weten, voordat het jaar om is, dat onze honden het goed kunnen vinden.
Het is voor mij vooral altijd fijn om te weten dat het goed met ze gaat, middelen daarvoor zijn er genoeg tegenwoordig, zonder daarvoor uren in de auto te hoeven zitten.
'Ik ga nu wel heel erg op je lijken', zei ze de laatste keer, toen ze haar kleine wandeltasje liet zien, maar ze heeft ook nog wel iets van paps hoor.
Samen met Joop een standwandelingetje gemaakt en verder he le maal niets. Lekker op de bank gelegen met de van de Nijkerkse Kerstman gekregen tijdschriften. Kachel op een laag pitje gestookt, meer voor de gezelligheid dan voor de warmte. Ik vind het wel best zo.
Aan ons tafeltje en het tafeltje naast ons, zo gaat dat tegenwoordig.
We aten met ons drietjes bij Salud vanavond een lekker Kerstmenu. Joop had vlees, ik vis en Mir at iets van de kaart, dat kan natuurlijk ook.
Voordat we naar binnen gingen heb ik gezegd dat we geen ruzie gingen zoeken en gevoelige onderwerpen zouden vermijden, want voordat je het weet heb je een tafel met ruzie en Kerst op zich is al erg genoeg.
"Kijk ze nou zitten, allebei in de verdediging met de armen gekruisd, haha....`
Ik had er best een beetje zwaar hoofd in, je hebt het nu eenmaal niet voor het zeggen bij honden. Maar na een wandelingetje waarbij ze allebei aan de riem zaten ging het al prima en op een stuk gras ergens bij een industrieterrein konden ze even los. Het ging allemaal uitstekend en later in de kamer was er ook geen enkel probleem meer. Gelukkig maar.
Eind van de middag gingen we even bij Yara haar paardrijles kijken, ze heeft wel een strenge juf vind ik hoor, maar ze zit dan ook bij de al wat gevorderden.
We waren dus een (mi)dagje in Nijkerk, even proosten op een goede afloop van dit jaar en een goed begin van het volgende, al hebben we dat er niet bij gezegd. Het was weer even lekker knuffelen.
Op wat dagelijkse klusjes en een wandeling na gebeurt er hier weinig de laatste dagen. Het zijn wel flinke wandelingen., want het is lekker weer, af en toe zelfs zon en totaal niet koud. Dan doe ik maar een blokje extra, want eenmaal thuis zit je ook toch maar weer binnen en een beetje beweging is goed voor een mens.
Vandaag werd ik onderweg opgeschrikt door een hoop sirenes, dat klinkt behoorlijk door in zo'n stille polder. Ik heb eerst Joop en Mir maar eens gebeld om te vragen of ze nog ok waren, dat was het geval, er was op de haven iets aan de hand blijkbaar. Toen ik daar een uur later langs liep was er niets meer te zien en ik kan er ook niets over vinden eigenlijk.
